Fahişe Gönüller...
Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu,
Ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim
Ne hissettiysem onu söyledim, onu yaşadım
Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım
Asla keşkelerim olmadı,
Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda
kalmadım
Karşıma bazen gerçek yüzler, bazen sahteler çıktı,
Ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım
Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim,
Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim
Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır
çizmedim
Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de
hasreti geriye dönmedim
Bazen çok kırıldım, bazen belkide kırdım
Ama hata insana mahsustur dedim. Affettim, af diledim
Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede
affettim
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.
Belkide içten içe sinsice güldüler. Ama asıl unuttukları
şuydu
Ben aldanmadım. Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu
anlayamadılar!
Bir insan kaybının ne olduğunu bilemedikleri için
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için.
Oysa ben hiç insan kaybetmedim
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar
İşte bu yüzden;
Fahişe gönüllerin kahpeliği asla koymadı bana...
© www.vedatsencan.com 2010